sieraden van niks

Emotionele waarde... dat is het, meer niet. Beetje plastic, beetje metaal, afgebladderde verf... maar wat een herinneringen.

Ik haalde mijn oude doosje eens tevoorschijn... en geniet van de achterliggende verhalen.



Dit plastic broche is al wel 55 jaar oud...
Het was mijn eerste speldje op mijn jurk. Stukje plastic... van twee hertjes. Het glimt nog steeds mooi, sluit al niet meer, maar is zo lief.



Toen ik op de lagere school zat, waren bedelarmbandjes helemaal leuk. Ik kreeg er ook één met mijn naam. Voor bij mijn 
's zondagse jurk. Wie van jullie had er ook één?



Ik kreeg meteen twee of drie bedeltjes.. en mocht 'm op mijn verjaardag om naar school. (8 jaar of zo?) Met nieuwe kleren aan.. ik voelde me zo blij. Maar in de etenspauze viel ik en kwam op mijn handen terecht. Het keteltje boog, de sleuteltjes kwamen in mijn hand en mijn nieuwe maillot had een gat... wat een verdriet.


In de 5e klas (zou nou groep 7 zijn) zat ik op een andere school.
Ik begon eindelijk vriendinnetjes te maken en kennelijk vonden sommige jongens me ook wel leuk. Op een dag viel er een envelop bij ons door de brievenbus. Er zat een fonkelende glas-speld in met een briefje van een jongen uit mijn klas, die ik 'vreselijk' vond. En ik schaamde me zo, dat juist hij mij leuk vond... Ik wist er geen raad mee. Ik wilde die speld meteen in de vuilnisbak gooien. Mijn wijze moeder stak daar een stokje voor... Niet doen, als je 'm bewaart, betekent dat niet meteen, dat je die jongen leuk moet vinden...
Ik heb 'm nog... De speld erachter is altijd zacht geweest en heeft nooit goed vast kunnen zitten, maar blinken doet ie wel.


Toen ik een jaar of 13 was, kwamen zelfgemaakte kettingen en oorbellen in de mode. Voor de kerkelijke bazar gingen we met een hele groep thuis bij iemand sieraden maken. Wat een feest vond ik dat. De mooiste dingen maakten we daar. Het was beslist de moeite waard.
Op die bazar verkochten we de sieraden en deze oorbellen waren voor mezelf. Ik ruik nog de materialen en de omgeving als ik terug denk aan die gelukkige momenten.



En dan de ene oorbel...van mijn moeder. Ze had geen 'gaatjes' maar droeg wel clip-oorbellen.
Deze had ze en gaf ze aan mij toen ik een tiener was. Ik vond ze geweldig.
Mijn zusje mocht ze lenen en raakte er prompt één kwijt... Het duurde even voor ik haar vergeven kon. Ik vond het zó erg....Maar het is goed gekomen tussen ons hoor! :-)
Ik kan geen afscheid van nemen van dit mooie oorbelletje.


Dit flesje bracht mijn vader een keer mee uit het buitenland. Geen idee waar het vandaan komt, maar er zat een lekker geurtje in. 


En deze zijn gewoon leuk om te laten zien, ik heb ze heel wat gedragen. Jaren 90? Wie weet komen ze nog eens in de mode...(nou ja, ik denk niet dat clips in de mode komen, he?)

Hebben jullie dat nou ook? Zo'n doosje met van dat  spul?

Reacties

  1. Oh, wat is dit allemaal herkenbaar!
    Ik heb ook bedeltjes maar dan aan een ketting. Van mijn oma heb ik op 4 jarige leeftijd 4 (toen al antieke) bedeltjes gekregen en elk jaar kreeg ik er met mijn verjaardag wel een paar bij. De ketting hangt vol. Het klompje herken ik en als ik het goed zie zit er bij jou ook een molentje tussen (zonder wieken)? ook bij mij zijn de wieken er af maar ik heb ze nog wel. Leuk zo een stukje herkenbare nostalgie!

    Groetjes,
    Joke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat leuk dat je ze nog hebt bewaard allemaal. Zelf hou ik niet van sieraden. Ik kreeg wel eens sieraden maar gooide ze meteen weg ter ergernis van mijn moeder. Ik weet nog dat ik een ringetje had met een lieveheersbeestje erop. Fijne dag.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja zo'n bedelarmband heb ik ook! Wat was ik er blij mee. Mijn grote zus had hem ook.
    Ook heb ik een broche liggen gemaakt van schelpen. Gekregen van mijn oma toen ik een klein meisje was. We gingen toen met de tram van Delft naar Scheveningen. (wat een belevenis voor een kleine meisje uit een Zeeuws dorpje ;-) ) Op de pier kocht oma voor mij en mijn zus zo'n mooie broche. Wat was ik er blij mee.

    Leuk om zulke dingen met mooie herinneringen te hebben!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zucht, wat een prachtige verhalen....
    Dat doosje moet heel wat waard zijn, aan emotionele waarde. Zuinig op zijn dus!!!!!!
    Fijn weekend, groetjes Jannie

    BeantwoordenVerwijderen
  5. wat een mooi verhaal en wel heel herkenbaar.
    alleen zijn bedelarlbandjes nu nog steeds in hoor
    liefs sannie

    BeantwoordenVerwijderen
  6. wat een heerlijk herkenbaar verhaal. zo'n bedelarmbandje had ik ook , ik ben het kwijtgeraakt erg he.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ohw ja, ik bewaar ook van alles. En dat bedelarmbandje herken ik. Ik heb de bedeltjes aan elk van mijn dochters gegeven. Voor een verjaardag aan een nieuw bedelarmbandje. En dat dragen ze met plezier.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Fijn als je laat horen wat je ervan vindt.

Populaire berichten