zelf gemaakte pop

Mijn moeder was een oorlogskind. In de oorlog had je (bijna) geen poppen. Dat was overbodige luxe voor volksmensen.
Toch kreeg ze van een buurvrouw een prachtige pop. Ze was er dolgelukkig mee natuurlijk.
Op een dag zat ze op het stoepje voor het huis samen met nog een meisje. Ze is even naar binnen gelopen om wat te doen en kwam terug. Meisje weg, pop weg. Ik weet niet meer hoe het precies zat. Wel hoe het kinderverdriet mijn moeder heeft achtervolgd.


Ze zorgde ervoor met de bescheiden middelen die mijn ouders hadden, dat er voor mij mooi aangeklede poppen waren. 
Kleinen en groten. Ik herinner me nog dat ik een avond voor mijn verjaardag van de spanning niet kon slapen. En dat ik uit bed kwam.  Daar stond in de kamer het kado voor de volgende dag.
Een grote pop in bruidsjapon met sluier... Móói!
De pop kreeg de naam Isabella.. want alle poppen kregen hun eigen naam.                                                                                                                                                                                   
Ze leerde me te kijken naar de gezichtjes van poppen en beren, die moesten vriendelijk staan. Ze nam dan ook een beer onderhanden die ik kreeg. De sombere berenmond borduurde ze zo dat het een lachende beer werd.
Poppen bleven tot de verbeelding van mijn moeder spreken. Jammer dat ze niet meer heeft meegemaakt hoe Elianne nu zelf poppen maakt.
Wat zou ze ervan hebben genoten.

Zo goed kan ik het niet. Ik heb wel eens voor twee dochters een pop gemaakt.. Zal ik nog wel eens op de blog zetten, als ik ze tegen kom.



Maar een tijdje geleden kriebelde het weer bij mij. Een simpel popje, een lappending moest het worden.
Die werd gemaakt en bleef vervolgens ruim een jaar bij mij op de werkkamer hangen om af te maken.




Nu heb ik maar eens "poppop"  tevoorschijn gehaald en aangekleed. 't Is nog niet helemaal klaar.. De kleertjes moeten nog worden aangevuld.
Maar het lijkt al heel wat. En ja, ik blijk toch ook wel een poppentik te hebben.


Reacties

  1. Een mooi verhaal en een mooie pop. Ik ben zelf nooit echt een poppenmoedertje geweest, ik had'levende poppen' mijn jongere broertjes en zusjes. Maar ik vind lappenpoppen altijd erg leuk!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. geweldig poppetje, en dankje voor je reactie, ik heb wel al een naaimachine van mijn oma overgenomen alleen weet niet hoe het werkt en mag van mijn moeder het niet uitproberen. ik ga in mei op les dus dan leer in het wel. maar met de hand ritszakjes maken heeft ook wel zo zijn charme.

    xxMarit

    BeantwoordenVerwijderen
  3. mijn blog is http://couleursetfantaisies.blogspot.com en ik doe ook het swapblog, dat blog doen we met z"n drieën. Bedankt voor je reactie!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb nog een pop van vroeger die en vriendien van mijn moeder voor mij breide.
    mirjam
    www.fibersiv.net

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Fijn als je laat horen wat je ervan vindt.

Populaire berichten